DentiNews.pl

BioMin C

Zakres dopuszczalnej reklamy gabinetu stomatologicznego

Zakres dopuszczalnej reklamy gabinetu stomatologicznego
Lekarz dentysta, obok wykonywania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, niejednokrotnie musi odnaleźć się w roli przedsiębiorcy. Biorąc pod uwagę konkurencyjność na rynku usług stomatologicznych i stale zwiększające się limity przyjęć na kierunki lekarskie, naturalnym rozwiązaniem wydaje się reklamowanie swych gabinetów, a zarazem swojej osoby i posiadanych kwalifikacji. Jednakże należy szczegółowo zapoznać się z zakresem dopuszczalnej reklamy, aby promować swe usługi w sposób zgodny z prawem.

Źródłem ograniczeń w reklamowaniu gabinetów stomatologicznych jest ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 2015.618 z dnia 6 maja 2015 r.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy. Zatem należy wywieść, że na gruncie omawianej ustawy reklamowanie gabinetów stomatologicznych jest zabronione, a właściciele przedsiębiorstw trudniących się działalnością leczniczą mogą jedynie posłużyć się nałożonym na nich obowiązkiem do informowania pacjentów o swoich usługach. Dekodując wolę ustawodawcy, który wskazał, że „informacje nie mogą mieć cech reklamy”, należy posłużyć się definicją językową słowa „reklama”. Otóż słownik języka polskiego PWN wskazuje, że jest to „działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług oraz plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi”. Mówiąc wprost, podmioty lecznicze mogą informować, ale nie zachęcać, a już na pewno nie w celu zwiększenia liczby pacjentów i wzrostu swoich dochodów. Powyższe rozwiązanie jawi się jako niedoskonałe, bowiem wskazanie wyraźnej granicy między informacją noszącą a nienoszącą cech reklamy będzie w wielu przypadkach trudne i dyskrecjonalne, mając zwłaszcza na uwadze okoliczność, że każda forma informacji nosi w sobie element perswazji. Zatem redakcja przepisu i zawarta w nim intencja ustawodawcy jest niejasna, co prowadzi do uzasadnionych wątpliwości środowiska lekarskiego.

W ślad za powyższymi dylematami podążyła Naczelna Rada Lekarska, stanowiąc uchwałę nr 29/11/VI z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad podawania do publicznej wiadomości informacji o udzielaniu przez lekarzy i lekarzy dentystów świadczeń zdrowotnych (która zastąpiła uchwałę nr 18/98/III z dnia 25 kwietnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad podawania do publicznej wiadomości informacji o udzielaniu przez lekarzy świadczeń zdrowotnych w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej).

W § 3 obowiązującej uchwały Naczelna Rada Lekarska precyzyjnie wskazuje, że informacja podawana przez lekarza lub lekarza dentystę prowadzącego praktykę zawodową powinna zawierać następujące dane:
• tytuł zawodowy,
• imię i nazwisko,
• miejsce, dni i godziny przyjęć.

Należy przy tym stwierdzić, że wymienione powyżej elementy mają charakter obligatoryjny i każdy gabinet stomatologiczny winien publicznie przekazać co najmniej taki komunikat, mający na celu zindywidualizowanie jego praktyki lekarskiej. Dodatkowo informacja taka może obejmować:
• rodzaj wykonywanej praktyki zawodowej,
• stopień naukowy,
• tytuł naukowy,
• specjalizacje,
• umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych,
• szczególne uprawnienia,
• numer telefon,
• określenie cen i sposobu płatności w przypadku przekazywania tych informacji poprzez zamieszczanie ich na stronie internetowej praktyki zawodowej lub poprzez specjalne telefony informacyjne.

Należy przy tym zaznaczyć, że są to elementy fakultatywne, które nie muszą zostać zamanifestowane, jednakże powyżej wymienione dane (które są dozwolone przez Naczelną Izbę Lekarską – a co za tym idzie – w pełni legalne) mogą zwiększyć atrakcyjność gabinetu i stanowić skuteczną przewagę w pozyskiwaniu pacjentów. W dalszej części uchwały § 4 określa sposoby udostępniania rzeczonych informacji, podkreślając, że mogą być one upublicznione wyłącznie poprzez:
• nie więcej niż dwie stałe tablice ogłoszeniowe na zewnątrz budynku, w którym prowadzona jest praktyka i dodatkowo nie więcej niż dwie tablice ogłoszeniowe przy drogach dojazdowych do siedziby praktyki;
• ogłoszenia prasowe w rubrykach dotyczących usług medycznych;
• informacje zawarte w książkach telefonicznych i informatorach o usługach medycznych w dziale dotyczącym usług lekarskich;
• zamieszczenie informacji na stronach internetowych;
• specjalne telefony informacyjne.

Naczelna Izba Lekarska stanowczo podkreśliła, że opisane powyżej sposoby w sposób wyczerpujący wymieniają dozwoloną formę przekazywania do wiadomości publicznej informacji i inna postać upowszechniania danych jest zabroniona. Należy dla przykładu wskazać, że w obliczu kategorycznego brzmienia § 4 już rozdawanie ulotek ze stosownymi wiadomościami jawi się jako niedozwolona praktyka nosząca cechy reklamy. Omawiana uchwała precyzuje, jakie cechy popularyzacji usług są wykluczone, wskazując, że informacje nie mogą nosić cech reklamy, a w szczególności zawierać:
• żadnej formy zachęty ani próby nakłonienia do korzystania ze świadczeń zdrowotnych;
• informacji o metodach, ich skuteczności i czasie leczenia oraz obietnic i potocznych określeń;
• określenia cen i sposobu płatności, z wyjątkiem określenia cen i sposobu płatności w przypadku przekazywania tych informacji poprzez zamieszczenia ich na stronie internetowej praktyki zawodowej lub poprzez specjalne telefony informacyjne;
• informacji o jakości sprzętu medycznego.

Warto podkreślić, że powyższy katalog ma charakter otwarty, co oznacza, iż innego rodzaju ogłoszenia także mogą zostać uznane za naruszenie zakazu reklamy. Powyższe nakłada na podmioty wykonujące działalność leczniczą obowiązek starannego selekcjonowania przekazywanych informacji, pamiętając o powściągliwości w upublicznianiu swoich usług. Należy w tym miejscu skonstatować, że chęć maksymalnego zobiektywizowania wyboru usług leczniczych wprowadziła ograniczenia, czyniąc prowadzenie wydajnego przedsiębiorstwa dodatkowo trudnym.

Skutkiem nieprzestrzegania powyższych reguł może być odpowiedzialność za wykroczenie z art. 147a § 2 kodeksu wkroczeń, który wskazuje, że kto podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług z zakresu medycyny weterynaryjnej mające formę i treść reklamy podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny, nawet do 5 000 złotych (art. 24 § 1 kodeksu wykroczeń).




Oral-B Pro-Expert Clinic Line Pro-Flex - Medium - różowa

14.99 zł

Splat Special ORGANIC 75ml

23.95 zł

Tandex Flexi Max Aqua 4 szt. niebieski

16.95 zł